Γεννήθηκα απ’ το ψέμα σου
στις φλέβες τρέχει αίμα σου
μας δένει μια συγγένεια μεγάλη
Τη σχέση μας κι αν λύσουμε
κι αν δε ξαναμιλήσουμε
αγάπη μου, μαζί θα ‘μαστε πάλι

Το σπούδασα και το ‘μαθα
πως λύνονται τα σώματα
μα άλλο είναι αυτό που μας ενώνει
θέλω να σου χαρίσω αυτό που δεν τελειώνει

Ζευγάρια που χωρίζουνε
και δεν τ’ αναγνωρίζουνε
πως ζουν μαζί πιο πέρα κι απ’ το τέρμα
Τα βράδια όταν γδύνονται
μπροστά σ’ αυτόν που δίνονται
και γίνεται η ανάγκη πρώτο δέρμα

Το σπούδασα και το ‘μαθα
πως λύνονται τα σώματα
μα άλλο είναι αυτό που μας ενώνει
θέλω να σου χαρίσω αυτό που δεν τελειώνει

Γεννήθηκα απ’ το ψέμα σου

Τ’αγαπώ τα κυριακάτικα πρωινά. Περισσότερο όμως αγαπώ τα κυριακάτικα μεσημέρια. Εκείνα που κάθεσαι με την παρέα σου και τρώς πίνοντας ουζάκι ή τσίπουρο και όταν σηκώνεσαι απο το τραπέζι νιώθεις πανευτυχής και πλήρης.

Καλημέρες Κυριακάτικες..

Αυτό νιώθω.

6 ηλίανθοι με χλευάζουν απο το βάζο στ’αριστερά μου. Μπορεί να περνάνε και καλύτερα απο μένα. Και μάλλον περνάνε.

Σηκώνω τα χέρια ψηλά και ακουμπάω τα δάχτυλα. Τα πόδια μου μπλέκονται οπως γυρίζω μα ακίνητα όπως είναι θυμίζουν εκείνα τα μπλεγμένα καλώδια.. όχι, όχι απο χαρά.. Μη μπερδεύεσαι. Απο χαρμολύπη.

Ουτε ξέρω πως να νιώσω. Μα έτσι πρέπει νομίζω. Δεν πρέπει να ΞΕΡΕΙΣ πως να νιώθεις. Πρέπει απλά να ΝΙΩΘΕΙΣ. Κι αν όχι ? Αν δε νιώθεις τότε τι ??

Η διάθεσή μου ανεβοκατεβαίνει σκάλες. Μια πάνω πάνω μια κάτω κάτω. Το ξερα πως ο ουρανός δεν θα με χώραγε εμενα που λέει και η Νατάσσα..

Όταν μεγαλώσω θα γινω ταξιδευτής. Με μια βαλίτσα στο χέρι θα ταξιδεύω απο τον ουρανό στη γή κι απο αυτή πάλι πίσω. Και ξανά. Θα έχω μέσα στη βαλίτσα μου τα πάντα μου. Κι αν κάποτε γίνουν πολλά και δεν αντέχεται το βάρος – έχω τη συνήθεια να αγοράζω..- θα τα χαρίζω και ξανά απ’την αρχή. Και πάλι, και πάλι, και ξανά…

Αφου δε θέλεις να δοθείς στείλε μηνύματα σιωπής και θα τα λάβω..

Τρικυμίες γεματη η θάλασσά μου.

Κοιμήθηκα καλοκαίρι βαρύ και ξύπνησα φθινόπωρο. όμορφα που’ναι ομως…. Κι ας λείπει όλο κάτι

Τo μυαλό μου τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε άγνωστες κατευθύνσεις. Θέλω, επιθυμώ, ερωτεύομαι, αγαπώ (?), όλα μια λέξη γίνονται. Ξέρω δεν είναι φυσιολογικό. Ξέρω δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι κάνει κακό στην υγεία. Σαν το κάπνισμα ένα πράγμα (που παρόλο που βλέπεις τα επτά κακά της μοίρας σου στο πακέτο συνεχίζεις να τα αγνοείς και καπνίζεις σαν το μπουρί της σόμπας). Ξέρω για την ηλικία μου καλή και η μαλακία μου. Πως να κάνεις πίσω ομως ? ‘Οταν έχεις βάλει μια φορά το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι κι εχεις δοκιμάσει πόσο γλυκό είναι πως να κάνεις πίσω ? (Ευτυχώς που πιάστηκες πριν βάλεις ολόκληρο το χέρι δηλαδή. Τότε ο γυρισμός απλά έσβηνε απο το χάρτη. Τέσπα… Επανέρχομαι Τι γίνεται ξαφνικά ? Εσυ δεν ήσουνα που έλεγες πως ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ  ? Πως τσιμέντο να γίνει και να τον στρώσουνε στην πρώτη οικοδομή που θα βρεθεί μπροστά τους ? Πως δε σε νοιάζει αν ζει αν πεθαίνει, τι κάνει και πως το κάνει ? Τώρα έπεσες στην παγίδα ? Εσυυυυ ? (Την επόμενη φορά κουκλίτσα μου να τηρείς τους κανόνες. Μην κρατάς το στόμα σου κλειστο φάε μπισκοτάκι γεμιστό που έλεγε και η διαφήμιση. Κοινώς καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς). Εσυ δεν ήσουνα που κάλυπτες την τρελή σου ζήλια πίσω απο θυμό ? «Δεν με νοιάζει τι κάνει ! Αυτό που με νοιάζει είναι που κοροιδεύει αφειδώς και κάποια άλλη. Με νοιάζει κιόλας γιατί την κοροιδεύει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ακόμη και τις ατάκες μου ξεσηκώνει ο άχρηστος». Και κυρίως… Εσυ δεν ήσουν που τον  «ξεπέρασες» ? Που δε σου έλειπε πιά, που δεν τον επιθυμούσες, που ανακατευόταν το στομάχι σου κάθε φορά που έβλεπες/άκουγες/μάθαινες κάτι που να τον αφορά ? Εσυ δεν ήσουν που ορκιζόσουνα πως αν τον ξαναδείς μπροστά σου θα του τσακίσεις όλα τα κόκκαλα και θα τον αφήσεις να τον φάνε οι κάργιες για παραδειγματισμό ? Αμ εσυ ήσουνα…Εσυ ήσουνα καημένη.. Εσυ η ίδια που έπιασες τον εαυτό σου πριν απο λίγο να σκέφτεται «τι να κάνει άραγε τώρα ? να έχει φάει/κοιμηθεί/ξεκουραστεί καθόλου κουλουπού (μη τα γράψω κι όλα θα βγεί σεντόνι υπέρδιπλο) ? Εσυ η ίδια που ενω το έπαιζες «ήταν σκληρή και την έλεγαν βιταμ» μπροστά του λέγοντας «ναι.. σε πιστεύω ότι με αγαπάς πια, αλλά πρέπει να ξέρεις πως αυτό είναι ένα παιχνίδι οριστικά χαμένο – τουλάχιστον απο πλευράς μου. Αλλαξα. Και τώρα είμαι αυτή ! Σ’αρέσει ? Καλώς ? Δεν σ’αρέσει εκεί είναι η πόρτα κάνε μας τη χάρη και κλείσε τη φεύγοντας» την ίδια στιγμή έπιανες τον εαυτό σου να αναρωτιέται …κι αμα ? Τι κι άμα ρε βούρλο ! ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΑΣ ? Τσου ! Σου απαντώ να μην το έχεις και απορία. Δεν αλλάζει. Σε παραμυθιάζει, σε τρελλαίνει, σε κάνει πουλί πετούμενο και απο εκεί που πετάς στα σύννεφα και είσαι μες στην τρελή χαρά με χαμόγελο ανώτερο κι απο της Καγιά εκεί σου ρίχνει μια και σκάς σαν το καρπούζι μέρα μεσημέρι στο κέντρο της λαικής του Νέου Κόσμου (που είναι και μεγάλη διότι θα ξεφτιλιστείς που θα ξεφτιλιστείς ξεφτιλίσου κάπου που θα σε δει πολύς κόσμος) ! Και το χειρότερο είναι ότι έχει εκείνο το βλέμμα της ηλίθιας αγελάδας μετά. Αυτο του τύπου «σε κοιτάω ασκαρδαμικτύ με ορθάνοιχτα τα μάτια γεμάτα με γνήσια απορία» που συνοδεύεται απο «μα γιατί ? δεν καταλαβαίνω.. Φαίνεται θεωρούμε φυσιολογικά άλλα πράγματα. Φαίνεται πως τελικά ζητάμε άλλα ο ένας κι άλλα ο άλλος» (αυτή είναι η μια version) ή αυτό του τύπου «είμαι αθώος πέραν πασης υποψίας» που συνοδεύεται απο «Καλή μου, τι ειναι αυτα που μου λες ? Ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος είναι μωβ με βούλες ροζ και πορτοκαλί !» Τσου λοιπόν ! Χίλιες φορές τσου. Δεν αλλάζει ο άνθρωπας. Γουρούνι εγεννήθηκε γουρούνι θα πεθάνει ! Τι ? παρασύρθηκες γιατί ο τρόπος που σε αγκάλιαζε είχε κάτι ? Φυσικά είχε ! Τον αέρα του νικητή με μια δόση υπεροχής !!!  Με μια δόση «Εγώ δεν χάνω ποτέ, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνω και ξανά προς τη δόξα τραβώ. Εδώ ήσουν, εδώ είσαι κι εδώ θα είσαι». Το λοιπόν. Για να μην μακρυγορούμε αραδιάζω συμβουλές παρακάτω τις οποίες παρακαλώ να εφαρμόσεις κατά γράμμα μην έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα :

1. Δεν πιστεύεις τίποτα απο όσα λέει. Τα θεωρείς εξ’αρχής παπάτζες και απο τη μια μπαίνουν απο την άλλη βγαίνουν (ποια θα είναι η είσοδος και ποια η έξοδος αποφάσισε εσύ. Μην σε υποκαθιστώ και σε όλα πια).
2. Αν κάνει το λάθος να σου στείλει μήνυμα βάζεις το κινητό στο πάτωμα, φοράς εκείνο το ζευγαράκι με το τακούνι στιλέτο και του πατάς μια να παει στα τσακίδια (μην ξεχνάς πως έτσι ξεκίνησαν όλα… γ@μ……ενη τεχνολογία).
3. Αν σε πάρει τηλέφωνο ακολουθείς το βήμα 2
4. Αν δε σε πάρει τηλέφωνο πάλι ακολουθείς το βήμα 2 (αφού θα μπεις στον πειρασμό να περιμένεις τηλεφώνημα γιατί δεν το κάνεις ετσι κι αλλιώς το πω δε το πω ? )
5. Αν πέσεις τυχαία μουρη με μουρη μαζί του θα τον κοιτάξεις στα μάτια και θα του πεις : Ασταδιάλαμάδαφάκα ! Αυτα που ήξερες τελειώσανε ! Ντον τατς ρε γιατί θα σε κόψω κομμάτια και θα σε ταίσω στα σκυλιά !
6. Στην εσχάτη των περιπτώσεων που δε θέλεις να χαλάσεις το καινούργιο σου κινητό/ να φανείς αγενής (γιατί εισαι και εκ φύσεως ευγενής άνθρωπας) ή αποφασίσεις να μπεις στην διαδικασία του παραμυθιάσματος η λύση είναι μια. Παίρνεις των ομματιών σου και τραβάς σε μια θάλασσα. Βρίσκεις μια μεγάλη πέτρα. Αγοράζεις κι ένα σκοινί. Δένεις προσεκτικά με ναυτικό κόμπο την πέτρα με το σκοινί. Δένεις το σκοινί στο λαιμό σου. Κρατάς την πέτρα. Πας σε σημείο που φαίνεται βαθύ. Σκύβεις μπροστά, αφήνεις την πέτρα.
7. Εναλλακτικά, ας πούμε οτι το βγάζεις απο τη σκέψη σου τώρα το όλο θέμα. Και εννοώ τωρα ! Στην περίπτωση αυτή κρατάς μόνο την περίπτωση 1 και αγνοείς τις 2,3,4,5 και 6. Αμα το αποφασίσεις θα το καταφέρεις. Μόνο του σπανού τα γένια δε γίνονται (και τώρα πια γίνονται κι αυτα !)

Αντε και καλά κρασιά !

Πλάκα πλάκα το μόνο που έχει μείνει σταθερό και ανέγγιχτο στην ζωή μου τα τελευταία 6 χρόνια  είναι τα blogs τα οποία ανοίγω και κλείνω ανάλογα με τις εποχές μου (τις δικές μου όχι τις γνωστές 4 (που πλέον εχουν γίνει 2)).  Και συνεχίζω ακάθεκτη πάντοτε ελπίζοντας να κρατησω ενα παραπάνω απο ένα χρόνο (το μέγιστο μαλλον, δε θυμαμαι γιατί και λόγω ηλικίας πλέον όλο και πιο συχνά με επισκέπτεται ο θείος Αλτς). Γουατέβερ..

Ξανάρθα. Και αυτό είναι απειλή..

Θα σας ενημερώσω στα blogia σας για το που θα με βρίσκεται απο τώρα και στο εξης !